Πάνω σε αυτή χτίζεις.
Είναι εκτιμήσεις, επενδύσεις, στοιχήματα, προσπάθειες, επαναλήψεις, προσαρμογές, ανακατευθύνσεις.
«Θέλει τόλμη» η σιγουριά.
Αν διαψευστεί όλη ή μέρος της είναι σα να ακούς να σου βροντοφωνάζουν ότι κάτι διακινδυνεύεται μέσα σου.
Λειτουργεί σαν σεισμογράφος.
Επέρχεται δόνηση.
Κατά τη διάκεια της σεισμικής δραστηριότητας, πρώτο σου μέλημα είναι να τρέξεις να προφυλαχτείς.
Να κρύψεις το κεφάλι σου κάτω από μια γνώριμη τρυφερή αγκαλιά, να νιώσεις ότι είσαι ζωντανός.
Παρακολουθείς μηχανικά, σχεδόν αμέτοχα & εκπλήσσεσαι που σου είχε απομείνει ένα ένστικτο ικανό να δράσει για να σε προστατέψει -δεν έχασες τελικά την ανθρώπινη υπόστασή σου.
Παρά την ένταση, είσαι ακόμα εκεί, αναπνέεις, καταβάλλεις προσπάθεια να συνειδητοποιήσεις τι συνέβη, τι ζεις.
Ζητάς βοήθεια & κατανόηση, στα όσα δεν έμαθες, στα όσα δεν πρόλαβες να ζήσεις.
Υποπέφτεις στο λάθος να υπόσχεσαι ανέλπιστα να δώσεις χρόνο στους σεισμολόγους να προβλέψουν εγκαίρως την επόμενη δραστηριότητα, εύχεσαι με λύσσα να προσδιορίσουν με ακρίβεια το επόμενο επίκεντρο, να καταγράψουν τις συνέπειες, να προοικονομήσουν τις απώλειες.
Τι θα διαλυθεί, τι θα μείνει όρθιο.
Κατάρτιση ετήσιου πλήρους σεισμικού προϋπολογισμού.
Ο λόγος; Αν σου πουν «Αυτό το σπίτι είναι εκπληκτικό, πανέμορφο, είναι η ιδανική κατοικία για οποιονδήποτε άνθρωπο -κανένα δεν είναι τέλειο, ξέρετε, υστερεί σε λιγότερα απ'όσα περιμένατε & είχατε ποτέ φανταστεί, καθώς πάντα πρέπει να κάνετε υποχωρήσεις & συμβιβασμούς στα πλαίσια κατανόησης & καλής θέλησης- αλλά να ξέρετε ότι, κάποια στιγμή, μέσα σε περίπου μία πενταετία, θα καταρρεύσει λόγω ανεπαρκών θεμελίων.. είναι πάνω σε ρήγμα» θα κατοικούσες; Θα επένδυες; Θα το ανακαίνιζες; Θα έβαζες μέσα το παιδί σου; Θα το είχες υπ'όψιν σου για να του το μεταβιβάσεις; Θα ζούσες εκεί μέσα ρε παιδάκι μου; Αν σου πουν «Θα υπάρξουν προειδοποιητικά σημάδια, οπότε να είστε προϊδεασμένοι στο προσεχές διάστημα για πατώματα που τρίζουν...» θα σκεφτόσουν ποτέ ότι κάτι τέτοιο θα ήταν άνετο & ασφαλές; «Μαααα ξέρετε είναι A+++ Class Smart Comfort Ultra Eco 2.1 & έχει όλα τα... μπλα μπλα μπλα.»
Όσες υποσχέσεις & να σου δοθούν, το πραγματικό σου παράπονο θα είναι το γιατί να μην μπορεί να δεσμευτεί ο παλιοεγωίσταρος ο ιδιοκτήτης ότι είναι κάτι που δε θα έχει συγκεκριμένη διάρκεια, ότι δε θα έχει ημερομηνία λήξης. Γιατί εσένα θα σε χαλάει ότι δε θα το έχεις όταν θα το χρειάζεσαι. Είναι δειλός ο ιδιοκτήτης; Δεν ξέρουμε αν είναι όντως φοβισμένος ή απλώς αναποφάσιστος στο να αποκαταστήσετε από κοινού τα θεμέλια, αλλά είναι εύλογο να φοβάσαι & εσύ γιατί θα κουραστείς να περιμένεις μέχρι τη στιγμή που εν ευθέτω χρόνω θα το μάθει -θα είναι άλλωστε πολύ επικίνδυνο να ζεις εκεί μέσα, δεδομένης της επικείμενης καταστροφής που θα επέλθει σε αόριστη χρονική στιγμή.
- Άααασε που...
- Τι; έχει κι άλλο;
- Δε σου περνάει & απ'το μυαλό κατά καιρούς, μήπως είναι παπατζιλίκι & μούφα το παζάρι & θέλει το σπίτι για άλλον; δελαδέ ότι ίσως εσύ είσαι απλώς ο πελάτης-δόλωμα, να δει πόσο πιάνει, να βολιδοσκοπήσει προθέσεις & να εκτιμήσει διαθέσεις.
- Μα εγώ δε ζήτησα τέτοιες εγγυήσεις.
- Νομίζεις δεν το ξέρω; Δεν είχες ανάγκη να σωθείς, επέλεξες αυτό το σπίτι συνειδητά & το πάλεψες, όχι από αδυναμία. Ανάγκη είχες να δώσεις τη μάχη για το μέλλον σου, για να είναι πιο ανθρώπινο από όσο είκαζε ο αφιλότιμος ιδιοκτήτης. Το διεκδίκησες χωρίς υπερβολές.
Κάααπου, λοιπόν, ανάμεσα σε συζητήσεις, αναμονές, παύσεις, διαπραγματεύσεις, επανατοποθετήσεις, μαθαίνεις -με τον άσχημο τρόπο- ότι ο φόβος της κατάρρευσης είναι μικρότερης αγωνίας ζήτημα σε σχέση με το γεγονός ότι, ουσιαστικά, δεν έχεις μέλλον εκεί μέσα. Δεν μπορείς να σχεδιάσεις. Κάνεις εικόνα τα συντρίμμια & λες «πού πάω τώρα;». Κι άαασε τι έλεγε ο Παπάζογλου «θα πάει κι ας του βγει & σε κακό», τότε ήσουν & καμιά 15ετία νεότερος. Δεεε χωράν εδώ τραγούδια -εδώ δεν ξέρεις αν θα χωράς εσύ στο σπίτι σου! Άστε τους στίχους, πιάστε τους τοίχους! Κυριολεκτικά. Διότι, φίλτατε, τι έπιπλα να αγοράσεις για ένα σπίτι που ίσως αύριο πάψει να υπάρχει; Τι λουλούδια να φυτέψεις όταν ο κήπος μπορεί του χρόνου τον χειμώνα να μην είναι δικός σου; Τι φωτογραφίες τραβάς όταν δεν ξέρεις αν θα έχεις σαλόνι να τις κρεμάσεις; Λυγίζεις μπρος στα ερωτήματα γιατί αδυνατείς να εμπιστευτείς το μέλλον.
Για την έλλειψη αυτής της καταρραμένης σιγουριάς πονάς.
Όχι για τις κουρτίνες που θα μείνουν ξεκρέμαστες, αλλά που θα μείνεις ξεκρέμαστος εσύ.
Είναι εγωιστικό;
Ναι, ίσως έτσι να φαίνεται, αλλά είναι φυσικό να ματώνεις όταν δεν υπάρχει κοινή πρόθεση.
Αποσύρεσαι γιατί δεν αντέχεις να ζεις χωρίς προοπτική.
Τότε σταματάς να χτίζεις. Κάθε μέρα βάζεις & ένα τούβλο λιγότερο. Κι ο θόρυβος που κάνουν όταν τοποθετείς ακόμα & αυτά τα λίγα, μοιάζει πιο υπόκωφος από ποτέ. Οι προσδοκίες σου γεννήθηκαν -καλώς ή κακώς- από όσα ονειρεύεσαι ότι μπορείς να κάνεις σε αυτό το σπίτι. Αλλά τι μένει τελικά δίχως αυτές; Προσωρινή μίσθωση τούβλων & συναισθημάτων, χωρίς αυτοδικαίως παράταση μετά τη λήξη του συμβολαίου.
Κανένα σπίτι δεν έπεσε
τη μέρα που εμφανίζεται μια ρωγμή.
Πέφτει όταν οι άνθρωποι που το κατοικούν
σταματήσουν να πιστεύουν
ότι αξίζει να την επισκευάσουν.
Θέλει & λίγη συνέπεια ρε αδερφάκι μου & κανα μερεμετάκι της προκοπής. Αλλά απ'την άλλη, κάποιοι θεωρούν ότι όποιος ζητά σιγουριά φοβάται. Νομίζω πως συμβαίνει μάλλον το ακριβώς αντίθετο. Χρειάζεται πολύ περισσότερο θάρρος να δώσεις στον άλλον τη βεβαιότητα ότι τον υπολογίζεις μέσα στο μέλλον σου. Η σιγουριά δε φυλακίζει. Απελευθερώνει. Όταν δε χρειάζεται να αποδεικνύεις καθημερινά ότι αξίζεις να σε επιλέγουν, σου περισσεύει χώρος να αγαπήσεις & να αγαπηθείς. Όταν δεν αναλώνεσαι στο να διαβάζεις σιωπές, καθυστερήσεις, αμφιβολίες, έχεις ενέργεια & κουράγιο για να δημιουργήσεις αναμνήσεις. Να κάνεις σχέδια. Να ονειρευτείς.
Αυτή η σιγουριά δεν είναι αυτό που κάνει όλα τα υπόλοιπα να αποκτούν αξία; Τι σημασία έχει μια όμορφη στιγμή όταν δεν ξέρεις αν θα'ναι η τελευταία; Τι νόημα έχουν οι συνήθειες αν δεν τις μοιράζεσαι; & τι νόημα έχει όταν οι αποφάσεις μένουν μόνο στον ενικό αριθμό;
Η αβεβαιότητα δεν σκοτώνει
απαραίτητα την αγάπη,
αλλά τη διάθεση να επενδύσεις σ'αυτή.
Κι ούτε η αγάπη τελειώνει απότομα. Αδειάζει σταδιακά, σαν σπίτι που κατοικείται όλο & λιγότερο, μέχρι που μια μέρα οι τοίχοι μοιάζουν μικρότεροι, πιο σκοτεινοί... & συνειδητοποιείς ότι δεν ακούγονται πια βήματα στους διαδρόμους του.
Ίσως γι'αυτό η σιγουριά δεν είναι πολυτέλεια. Πατάς πάνω της για να κοιτάξεις τον ορίζοντα, αντί να κοιτάζεις συνεχώς μην άνοιξε καμιά ρωγμή κάτω απ'τα πόδια σου. Είναι το αφανές έρεισμα όταν όλα πάνε καλά, αλλά αποδεικνύεται αναντικατάστατη όταν έρθουν δυσκολίες.
Ποιος μίλησε για ζωή χωρίς σεισμούς;
Αλίμονο!
Αλλά να μην αναγκάζεσαι να ζεις καθημερινά με μια βαλίτσα δίπλα στην πόρτα.
