Summer is here

   Κάθε που αρχίζει ένα καλοκαίρι μπαίνω σε ένα ευχάριστο δίλημμα: ποιο βιβλίο να πρωτοδιαβάσω. Γιατί όλο το χειμώνα χαζεύω στην Πολιτεία & επιλέγω κάτι που φαίνεται ενδιαφέρον & θα μου κάνει κλικ, οπότε όταν αρχίζουν να σφίγγουν οι ζέστες έχω στη διάθεσή μου αμέτρητες σελίδες που περιμένουν να διαβαστούν μες στην αστική κάψα ή στην παραλία.

   Εν τω μεταξύ, η στίβα με ημιτελώς διαβασμένα μυθιστορήματα στο κομοδίνο -το κάνετε κι εσείς αυτό ή μόνο εγώ διαβάζω ταυτόχρονα Κορτώ με Κάφκα; -ανακατεύεται & ανανεώνεται πριν την κατάκλιση. Το καλοκαίρι όμως μού δίνει μία εντονότερη αίσθηση να χαθώ μέσα σε μυστήρια, ιστορίες για πολέμους, αγάπες. Ο ήλιος σε ζωντανεύει, σε κινητοποιεί να ταξιδέψεις, να ονειρευτείς. Κι ένα ταξίδι με το μυαλό -όπως τουλάχιστον θεωρώ ότι είναι το διάβασμα- μπορεί να είναι εξίσου συναρπαστικό με μία εξόρμηση σε κοντινό προορισμό. Όπως η φύση οργιάζει την άνοιξη, έτσι κι η φαντασία το καλοκαίρι, λες και αντλεί ενέργεια από τον ήλιο. Η φαντασία μας είναι φωτοβολταϊκή! 

   Και μιας και η μέρα έχει μεγαλώσει, έχεις περισσότερο χρόνο και ενέργεια να ταξιδέψεις σωματικά αλλά και νοερά. Το πρώτο χρειάζεται συνήθως -πέραν του οικονομικού- και μία οργάνωση χρόνου. Το νοερό ταξίδι όμως γίνεται ανά πάσα στιγμή, χωρίς βενζίνες και διόδια.

Zante

Η άμμος ζεματούσε & εκείνο το φυτό δεν έλεγε να κοπεί. Τράβηξα ξανατράβηξα, τα χέρια γλιστρούσαν απ'τον ιδρώτα. Τελικά κατάφερα & πήρα τρία κομμάτια, ίσα με μια πιθαμή το καθένα. Τόσες ώρες ταξίδι απ'το Ιόνιο μέχρι την πρωτεύουσα άντεξαν, χωρίς νερό -αυτό είναι το καλό με τα παχύφυτα.

Άντεξαν δύο χειμώνες στο μπαλκόνι. Μεγάλωσαν, κρέμασαν έξω απ'τις γλάστρες. Και τη δεύτερη άνοιξη, έδωσαν αυτό για το οποίο προοριζόταν: ζωή. Ένα χρώμα τόσο φωτεινό που όλα τα υπόλοιπα λουλούδια τριγύρω μοιάζουν ασπρόμαυρα. Ανοίγουν τα πέταλα την ημέρα & κλείνουν τη νύχτα. Κάνουν κύκλους, όπως οι εποχές. Φέρνουν το καλοκαίρι στο μπαλκόνι. Θυμίζουν έρωτα. Εκείνον τον αλμυρό, μπλεγμένο με φύκη έρωτα, με κόκκους άμμου στα μαλλιά.

Τα κοτσάνια ρίζωσαν, βλάστησαν, άνθισαν. Άντεξαν.

Μα όχι εκείνο που συμβολίζουν.

Υπάρχουν & χειρότερα

Να μας απολύσουν όλους,
το Μέγαρο Μουσικής να'ναι hotspot προσφύγων,
τα παιδιά μας να'ναι gay hipster με τατουάζ ουράνιο τόξο,
ο μονόκερος να γίνει ιερό ζώο,
το Πάσχα να βάφουμε κότες & να τις τσουγκρίζουμε,
του Αγ. Βαλεντίνου να κηρυχθεί επίσημη αργία παγκοσμίως,
να βγει ο Λεβέντης πρωθυπουργός,
να γίνει η Ζωζώ Σαπουντζάκη υπουργός πολιτισμού.


Καλή μας ημέρα!😊

Στιξη

Υπότιτλος: Τα δύο θαυμαστικά.

Το πλήθος θαυμαστικών που θα χρησιμοποιήσεις σε μια φράση δεν υποδηλώνει μόνο το ύφος των λεγόμενών σου αλλά & τη διάθεσή σου, ακόμα & τον ίδιο τον χαρακτήρα σου. Θα μου πεις πώς εξηγείται αυτό.. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αν το μελετήσεις διεξοδικά, καταλήγεις -χωρίς υπερβολές- στα εξής:

Το ένα δείχνει σταθερότητα.

Έκπληξη & χαρά μεν, αλλά σιγουριά. Όταν γράφεις: «Σε σκέφτομαι!» ή «Τώρα!» δεν αμφιβάλλεις γι'αυτό που λες, το εννοείς. Μεχρι & το «Μάλλον!» με ένα θαυμαστικό είναι πιο αυστηρά περιχαρακωμένο από ένα απλό «Μάλλον». Ένα θαυμαστικό ισοδυναμεί με μια τελεία & παύλα, σαφώς χωρίς να χάνει τον εύθυμο ή φωναχτό τόνο του. Το «μάλλον!» σου, το καθιστά τόσο αβέβαιο αυτό το ένα του θαυμαστικό που γίνεται ακόμα πιο σίγουρη η αβεβαιότητά του.

Τα τρία είναι ο σοβαρός ενθουσιασμός.

Τα τρία θαυμαστικά, παρ'ότι μονά σε αριθμό είναι εξίσου σταθερά με το ένα, με τη διαφορά ότι δίνουν περισσότερο στόμφο στη φράση σου. Σύγκρινε: «Επιτέλους!» & «Επιτέλους!!!». Λίγο πιο έντονη & παιχνιδιάρικη διάθεση, αλλά δεν παύουν να υποδηλώνουν ότι στέκεσαι στο ύψος της περίστασης & δεν ξεφεύγεις. Ενθουσιάζεσαι εμφανώς αλλά με σοβαρό τρόπο.

Τα αμέτρητα που ξεπερνούν τη μία σειρά, βλ. «Έλεος πια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!» ή «Αχαχαχαχαχαχα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!»

Πρόκειται για υπερβολή της υπερβολής, σε βγάζει απ'το θέμα μιας & πλέον δε μιλάς αλλά βγάζεις καπνούς απ'τ'αυτιά ή χτυπιέσαι στο πάτωμα απ'τα γέλια. Σε κάθε περίπτωση, δείχνουν απώλεια ψυχραιμίας & συνείδησης ότι συζητάς με μηνύματα αλλά βρίσκεσαι σε τσίρκο. Γιατί το πολύ το θαυμαστικό το βαριέται ο άλλος.

Αυτό που με κάνει να μην ξέρω πώς να σκεφτώ να αντιδράσω ή να απαντήσω είναι το ενδιάμεσο των παραπάνω περιπτώσεων. Εκείνα τα δύο θαυμαστικά. Δεν είναι ούτε ένα ούτε πολλά. Αυτό με αφήνει λίγο μετέωρη όταν το βλέπω. Σου λέει τώρα: ενθουσιάστηκε; χάρηκε; όντως τώρα το εννοεί; Είναι μια μισοτελειωμένη στίξη τα δύο θαυμαστικά. Κι εγώ δεν τα μπορώ τα μισοτελειωμένα πράγματα καλό μου, είναι σαν φαγητό χωρίς μαχαιροπίρουνο: ωραίο στην όψη αλλά άντε να το φας.

Το ίδιο και οι δύο τελείες ως αποσιωπητικά. Τελείωσες τη φράση σου; βάλε τελεία. Θες να πεις κι άλλα παιδί μου; υποννοείς περισσότερα; έστω: βάλε τρεις τελείες.

Αλλά όταν μου κοπανάς στο τέλος δυο τελίτσες που να σε πάρει η ευχή με μπερδεύεις. Δεν ξέρω η δόλια ούτε τι να σκεφτώ ούτε τι να πω ούτε πώς να σου φερθώ. Τι θες, επιτέλους, εξήγησέ μου! Που μέχρι & με σήματα μορς, βρε κατάντια του chatroom, πιο κατανοητός θα ήσουν! Βάλε ένα ή πολλά, αλλά να χαρείς όχι δύο, με σκοτώνεις. Δε σου ζητώ να με λυπηθείς, γιατί έχει κι ο έρωτας τα οριά του. Μα μίλα σαν άνθρωπος!

Εν ολίγοις, ολοκλήρωσε τη φράση σου, δε σου κόψανε τα δάχτυλα. Αυτή η ημιτελής σου κουβέντα με κάνει να τρελαίνομαι. Βάλε άλλη μία τελεία, τι σου ζητήσαμε στο κάτω κάτω, τζάμπα είναι που να πάρει. Προτιμότερο το άστικτο βρε αδερφέ παρά τα μισοτελειωμένα «που να φας φέσι ένα κι ένα».

Επί του τάπητος

«Πώς γίνεται να είσαι ερωτευμένος με κάποιον

του οποίου το μυαλό δεν εκτιμάς καθόλου;»

-Μα βρε χρυσό μου, μόνο αυτό γίνεται! Ειλικρινά τώρα, έχεις ποτέ ερωτευτεί κάποιον για το μυαλό του αυτό καθ'αυτό; Χωρίς να θέλω να φανώ κυνική, αλλά στο σεξ δε θέλει μυαλό, ένστικτο θέλει. Τα μυαλά άσ'τα για εκτός υπνοδωματίου/σαλονιού/πάγκου κουζίνας/πλακάκια μπάνιου/πίσω καθίσματα opel corsa. Δε μπα να'χει ο άλλος IQ 40, όταν είστε γυμνοί άλλα πράματα μετράνε.

-Μα πώς μπορείς να τον ερωτευτείς αν ταυτοχρόνως είναι παλιοχαρακτήρας; Στραβός, ανάποδος, παλιοχαρακτήρας... Ειλικρινής μεν αλλά πεισματάρης δε!

-Πες μου χρυσό μου, θες να πηδηχτείς ή να παντρευτείς; Αν ρωτάς για το δεύτερο, τότε παράτα τον και ψάξε για γονίδια, κυρίως για αυτά που δεν θέτουν σε κίνδυνο την επαγγελματική σου πορεία και την οικογενειακή σου γαλήνη. Ακόμα κι αν έχουν επιγενετικές τροποποιήσεις. Τώρα θα μου πεις, να τον παντρευτείς κι ας μην τον έχεις ερωτευτεί; Δε θα σου απαντήσω το κλισέ «μπορεί να τον αγαπήσεις με τον καιρό» γιατί δεν είμαι υπέρ αυτής της άποψης. Ό,τι δεν αγαπάς τώρα, σε στιγμές καίριες που κρίνουν τη μεταξύ σας σύνδεση, τότε πίστεψέ με, δεν πρόκειται να τον αγαπήσεις ποτέ αληθινά, παρά μόνο λόγω συνήθειας. Και έρχομαι στο πρώτο ήμισυ της αρχικής μου ερώτησης: αν θες απλώς να πηδηχτείς, ε λοιπόν, βάδισε στο σωστό δρόμο, αυτόν της απεξάρτησης των διανοητικών απαιτήσεών σου προς τους άλλους. Μην περιμένεις δηλαδή κι εσύ να σου λύσει το πρόβλημα της ανθρωπότητας. Αν και μεταξύ μας, το σεξ είναι ένα παρεξηγημένο κομμάτι της ανθρωπότητας που παραμένει άλυτο, επομένως, μέσω αυτού θα'χεις τουλάχιστον φτάσει μέχρι ένα σημαντικό σημείο προς την επίτευξη του στόχου αυτού.
 
-Καλά όλα αυτά, αλλά ερωτεύεσαι κάποιον όταν την ίδια στιγμή από 'μέσα σου τον υποτιμάς;

-Το θέμα υποτίμησης είναι διαφορετικό και καλύτερα να μην εμπλέκεται σε σχέσεις -οιασδήποτε μορφής. Υποτίμηση έχουμε στο νόμισμα, στο μυαλό έχουμε απλώς ανεπάρκεια. Γεγονός που και πάλι δεν οφείλει να σε απασχολεί, μιας και εν προκειμένῳ, το χαμηλό νοητικό επίπεδο (ακόμα κι αν πρόκειται για πολύ χαμηλό, μιλάμε σε φάση δεύτερο υπόγειο χωρίς φωταγωγό) είναι δευτερευούσης σημασίας, στην περίπτωση που αντισταθμίζεται από άλλα προσόντα που χρήζουν αλληλοεκτίμησης.

-Πραγματικά δε σε καταλαβαίνω. Είναι δευτερευούσης σημασίας η μειωμένη αντίληψη; Διότι τότε σίγουρα θα έχει και μειωμένη φαντασία -και ξέρεις ότι η φαντασία είναι κάθε άλλο παρά δευτερευούσης σημασίας...

-Φαντασία σε ποιο ακριβώς πράγμα; Στο να σχεδιάζει ένα χαρταετό και  να μαγειρέψει ογκρατέν ρεβυθιών με πουτίγκα ντομάτας, ή στο να σε βάλει κάτω και να ξεχάσεις τ' όνομά σου; Από μία άποψη, καλό το πρώτο, δε σε χαλάει, αλλά βρε παιδάκι μου, πώς να σ'το πω... Είναι σαν να φουσκώνει ένα αερόστατο, να δένει το σκοινί στο καλάθι αλλά όταν ανεβαίνετε ψηλά, αντί να απολαμβάνει τη θέα των βουνών -της γης και των δικών σου-, να μετρά την ενέργεια που παράγει η φωτιά που καίει πάνω απ'τα κεφάλια σας. Ενώ κάποιος άλλος «χωρίς τέτοιου είδους καλλιτεχνική και γαστρονομική αντίληψη», θα μετράει την ενέργεια που παράγεται μέσ' απ'τη φούστα σου. Γιατί πολύ απλά θα έχει άλλα χαρίσματα. Μην ξεχνάς το ανέκδοτο που πάει κάπως έτσι:

«Ένας σύζυγος μαθαίνει ότι η γυναίκα του τον απατά με κάποιον από την οικοδομή που χτίζονταν δίπλα (πρέπει να'ναι πολύ παλιό ανέκδοτο, όταν ακόμα χτίζαν αβέρτα) και γίνεται έξω φρενών. Συζητώντας εν εξάλλω με τον φίλο του για παρηγοριά, λέει:

-Να πήγαινε με τον αρχιτέκτονα, άντε να το καταλάβω -νέος ωραίος ταλαντούχος. Να πήγαινε με τον πολιτικό μηχανικό, να το καταπιώ κι αυτό -λεφτά έχει, τι στο διάολο. Να πήγαινε με τον εργολάβο, πάει στα κομμάτια δεν πειράζει, θα'χαμε και κανα διαμερισματάκι... Αλλά με τον μπετατζή;;;!!!»

Ε λοιπόν, ναι, γιατί το κέρατο δε θέλει πτυχίο. Τέχνη θέλει. Και θα'χεις και τα μερεμετάκια σου. Κυρρρρία, χρυσή μου.