Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014 Α.Η. 7.38'-Δ.Η. 17.34' Σελήνη 18 ημ. Των 10 Λεπρών, Μακαρίου του Αιγυπτίου

Κάθε μέρα που περνάει ανατέλλεις ένα λεπτό νωρίτερα και δύεις ένα λεπτό αργότερα. Μπορείς έτσι να με φωτίζεις και να με ζεσταίνεις περισσότερη ώρα. Πόσο μεγαλώνεις τη μέρα μου από ψηλά -σίγουρα ένα λεπτό δεν κάνει τη διαφορά, αλλά μέσα σε μία εβδομάδα μπορώ και περπατώ στα φωτεινά πιο αργά από τις προάλλες.. μα και με βρίσκει το ξημέρωμα πιο νωρίς από πριν. Την ίδια χρονική διάρκεια ζούμε εμείς εδώ κάτω -δεν ξέρω για 'σένα εκεί ψηλά- αλλά το φως σου μάς αλλάζει το κάθε τι που έχουμε προγραμματίσει, μάς τονώνει, μάς φτιάχνει τη διάθεση, μάς ανοίγει την όρεξη για καινούργια πράγματα. Και θέλουμε να ξεχυθούμε στους δρόμους, να ξεφύγουμε από τα ανήλιαγα σοκάκια και τα καταγώγια και να περπατήσουμε δίπλα στη θάλασσα, να μας χτυπήσει αέρας που ζέστανες.

Ηλιοβασίλεμα στην Καστοριά

Όταν τ' απόγευμα κρυφτείς τρέμω λίγο στη στάση στην Τσιμισκή.. και όταν ξημερώσεις αποκοιμιέμαι με την Ηώ να χρυσαφίζει τα όνειρά μου. Που ακόμα κι εκεί εσύ βασιλεύεις, με το άρμα σου το πύρινο και τη λάμψη σου τη φλογερή. Ούτε εσύ είσαι σταθερός, ούτε εμείς. Αλλάζεις μέρα με τη μέρα κι εμείς σ' ακολουθούμε θέλοντας και μη. Εσύ τα αλλάζεις όλα. Από εσένα αρχίζουν όλα και σε εσένα καταλήγουν.

Λογική ή Συναίσθημα;

Μα καλά, είμαστε σοβαροί; Από πού και έως πού η λογική βοηθάει τον άνθρωπο; Προσωπικά, το μόνο που βλέπω είναι να σε περιορίζει και να σε στριμώχνει σε γωνίες εγκαταλελειμμένων δίπατων. Μη σου πω σε στενά με ξεχειλισμένους κάδους απορριμάτων. Σε πετάει στον ακάλυπτο να σε ελεούν απλόχερα περιστέρια και δεκαοχτούρες από τα 15 μέτρα. Έτσι εξηγείται γιατί ο Σκεπτόμενος Άνθρωπος του Ροντέν έχει σκυμμένο το κεφάλι του -δεν τον συμφέρει να το σηκώσει ψηλά.

Τι το κουράζεις; Μόνο το συναίσθημα μπορεί να σου δείξει το δρόμο τον αληθινό. Αλλά μην πλανιέσαι, γιατί και η αλήθεια είναι σχετική και πάντα υποκειμενική. Πονάει η αλήθεια. Και η λογική πονάει. Μα τι πιο αληθινό από τα αισθήματα; Δεν είναι τυχαίο που νιώθεις ανάλαφρος όταν ακολουθείς το δρόμο που σου υποδεικνύει η καρδιά σου.

Γιατί άραγε; Λέω 'γω τώρα ρε παιδί μου. Και τι να κάνεις στο κάτω κάτω; Να ψάξεις στο μυαλό και να χαθείς στους λαβυρίνθους του; Και ποια Αριάδνη θα σε σώσει βρε κακομοίρη..; Μήπως δεν πελαγώνεις στη θάλασσα συναισθημάτων που κρύβεις μέσα σου και θέλεις να φωνάξεις για βοήθεια; Άδικος κόπος! Πάει, έφυγε το ναυαγοσωστικό. Και άντε βρίσκεις κουράγιο και δύναμη να κολυμπήσεις. Και άντε γλιτώνεις από τις τύψεις και τις ερινύες που σε κηνυγάνε σα σκυλόψαρα. Άντε και καταφέρνεις να βγεις στην υποτιθέμενη πολυπόθητη στεριά. Και μετά τι; Άντε τώρα να συμμαζευτείς.

Διότι η λογική σε συμμαζεύει. Ο νους σε τακτοποιεί. Σε στενά συρταράκια και κρυφά ντουλαπάκια και κλείνει τις αναμνήσεις σου σε χαρτόκουτα στο πατάρι. Γιατί βρε λογική παλιο!@# χώνεσαι και επεμβαίνεις; Ποιος σε όρισε δικηγόρο του διαβόλου -γιατί κακά τα ψέματα, η λογική είναι αυτή που λέει του στραβού το δίκιο. Και σε συστέλλει. Η καρδιά, αντίθετα, είναι αυτή που σε ανακατώνει. Εσένα και όλους γύρω σου. Και όταν κάτι το ανακατώνεις, είναι επόμενο να παίρνει αέρα και να ανανεώνεται. Άμα πάρει πολύ αέρα, βέβαια, τη χάνεις τη μπάλα. Τι να πεις και τι ν'αφήσεις. Κλασσικά, όλα είναι θέμα επιλογής. Λογική ή Συναίσθημα; Και αν είσαι αδύναμος, χωρίς ισχυρή θέληση να διαλέξεις, τότε κλάφ'τα Χαράλαμπε. Ναι, εσύ Χαράλαμπε. Και όποιος άλλος Χαράλαμπος.

Και στο κάτω κάτω..

Τι θα πει «ελεύθερη σχέση»; Μία σχέση δε θα πρέπει εκ των ων ουκ άνευ να διακρίνεται από ελευθερία; 'Οταν λες πως είσαι σε μία «σχέση» τότε είναι -κι αν δεν είναι θα'πρέπει να είναι- αυτονόητο πως, αυτή, είναι ελεύθερη. Είναι περιττό να την προσδιορίσεις με επίθετα ως προς αυτό το χαρακτηριστικό της γιατί συμπεριλαμβάνονται στην έννοια. Άρα, σε περίπτωση που αποφασίζεις να αλλάξεις μία ήδη υπάρχουσα σχέση σε «ελεύθερη», αυτό υποδηλώνει πως δεν ήταν ελεύθερη εξ αρχής. Τι ακριβώς μπορεί να'ναι η «ελεύθερη σχέση»; Όταν σε ρωτάνε, τι λες; Είσαι παιδάκι μου δεσμευμένος ή όχι; Τη σκέφτεσαι να σου κατεβάζει τα σκουπίδια τα πρωινά ή δεν μπορείς να τη φανταστείς έξω από τα όρια του κομοδίνου; Αν επιλέγεις το πρώτο τότε περνάς στην επόμενη φάση και δεν τίθεται θέμα περί ελευθερίας και άλλων συναφών. Στην αντίθετη περίπτωση μάλλον είσαι ο αδύναμος κρίκος. Και αυτό σχετικό είναι φυσικά, εξαρτάται από το κατά πόσο αντιλαμβάνεται κανείς την αδυναμία του ως πλεονέκτημα. Ίσως χρειάζεται μία προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του τι αποκαλείς «ελεύθερη σχέση». Σε φίμωνε; Σου περνούσε δεσμά; Μίλησέ μας, πες μας τον πόνο σου. Όλα μέσα στο μυαλό μας είναι. Και δεν είναι.

Τουριστικά επαγγέλματα

Τι παραδοσιακή τέχνη, σουβενίρ από αρχαία ελληνική κουλτούρα και κιτς αναμνηστικά από ταξίδια. Εδώ μιλάμε για εμπορική προώθηση και ενσάρκωση του σύγχρονου πολιτισμού και της πραγματικότητας. Να μπαίνεις σε μαγαζάκι τουριστικών ειδών, τύπου ψιλικατζίδικο-μανάβικο-μινιμάρκετ με ομπρέλες, σαγιονάρες και ούτω καθ' εξής για τους παραθεριστές σε παραθαλάσσια περιοχή της Θεσσαλονίκης και ακριβώς δίπλα στα πορτοφόλια με το Μεγαλέξαντρο και το Λευκό Πύργο να βλέπεις μία πανέμορφη ολόμαυρη κουκουλίτσα. Αλλά, κάτι δεν πήγαινε καλά.. είχα την εντύπωση ότι κάτι έλειπε. Σκόρος την έφαγε και είχε τρύπες; Τρεις συγκεκριμένα. Ολοστρόγγυλες. Φτηνή ήτανε, ούτε 10ευρο δεν ξόδεψα -ναι την αγόρασα τελικά, γιατί πλησιάζουν απόκριες και σκέφτομαι να ντυθώ κάτι extreme. Και τι πιο extreme από το να μπεις στο αστικό και να νομίζουν όλοι ότι από στιγμή σε στιγμή θα τους ληστέψεις. Ή έστω να κόψεις αντιδράσεις. Αλλά καλή φάση αυτό, εκεί που βγήκες απ'το μαγαζί που τ'αγόρασες, να τη φορέσεις και να ξαναμπείς για ληστεία. Τραγική ειρωνεία.

Αυτό που είναι ν'απορεί κανείς είναι το πώς βρέθηκε το fullface στο κατάστημα τουριστικών ειδών. Ο επαγγελματίας σκέφτηκε ότι: τι καλύτερο αναμνηστικό για έναν τουρίστα; Μία σκουφομάσκα που αντιπροσωπεύει τα επεισόδια που γίνονται συχνά πυκνά στη χώρα. Πολύ έξυπνη ιδέα. Το Υπουργείο (Παιδείας, Θρησκευμάτων) Πολιτισμού (και Αθλητισμού) μπορεί άμα θέλει να γίνει πολύ ευρηματικό τελικά.

Αδυναμίες

Είναι κάτι περίεργες ώρες που συνειδητοποιείς πόσο άμεση ανάγκη έχεις να ενδώσεις στον πειρασμό. Σε έναν από τους πολλούς που σε περιτριγυρίζουν. Διότι ενώ όλο το βράδυ στο κρεβάτι θα παριστάνεις το αρνί στη σούβλα, θα σηκωθείς τελικά με το πρώτο φως της μέρας -προτού ξημερώσει αντενδείκνυται να περπατάς μόνος στο κέντρο- θα ντυθείς όπως όπως και θα πας να πάρεις ένα πακέτο. Θα φτάσεις μέχρι το περίπτερο κάτω στην Εγνατία, γιατί της γειτονιάς κανένα δε φέρνει τη μάρκα σου. Θα κάνεις το παν για να τα αποκτήσεις κι ας είσαι άυπνος κι ας σου μείνουν ρέστα ίσα ίσα για μια μπουγάτσα. Μετά θα είσαι σωματικά ικανοποιημένος αλλά ηθικά απογοητευμένος. Γιατί δεν κατάφερες να είσαι εγκρατής και υπομονετικός. Τι τού'θελες χαράματα να του καπνίσεις του μαγκούφκο; Πιες εκεί χάμω ένα καφέ και άσε τα πνευμόνια σου να καθαρίσουν! «Δε θα κατεβάζω πολύ τον καπνό μωρέ» θα σκεφτείς παρηγορητικά αλλά τα ίδια σκ@τ@ θα κάνεις -μαστίχα είναι μωρέ ο καπνός και δεν τον καταπίνεις;

Ανέκαθεν ήταν ο άνθρωπος επιρρεπής σε προκλητικές καταστάσεις. Ακόμα και η ανθρωπομορφική έκφραση της εκκλησίας περί του απαγορευμένου καρπού αποδεικνύει ότι η φύση του ανθρώπου είναι αδύναμη και ρέπει προς την αμαρτία. Της κόλλησε της άλλης να φάει το μήλο -ανεξάρτητα από το ποιος την επηρέασε εξ αρχής για αυτήν της την επιθυμία. Το'πε και το'κανε. Γιατί δεν άντεξε άλλο να περιορίζει τη θέλησή της. Γιατί ένιωθε πως δε θα μπορούσε να περάσει την υπόλοιπη ζωή της αναρωτώμενη τι θα μπορούσε να'χε γίνει αν και αν και «άσε μας κουκλίτσα μου».

Είπαμε, άπαξ και σου μπει η ιδέα στο μυαλό, δε θα σου φεύγει που να τραβάς τα μαλλιά σου -το έθεσα κόσμια γιατί είναι πρωί ακόμα. Άρα, πουλάκι μου, από το να στήνεις αυτί και να κοιτάζεις από την κλειδαρότρυπα, πάνε άνοιξε την πόρτα κι ας πάει στα κομμάτια. Μισή ντροπή δική σου και μισή του άλλου εκεί μέσα. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγεις από τον πειρασμό είναι να ενδώσεις, πίστευε ο ηδονιστής στην ομορφιά και παραδομένος στις αισθήσεις Oscar Wilde. Και αν δεν το κάνεις τώρα, ποιος ξέρει αν θα σου παρουσιαστεί ξανά η ίδια ευκαιρία στο μέλλον. Τι είναι προτιμότερο, να μετανιώνεις που το έκανες ή που δεν το έκανες; Μετά απ'όλα αυτά, ο καθένας θα κρίνει για τον εαυτό του.